मुगले आजम हा सिनेमा पन्नास वर्षानंतर रंगीत झाला, त्यालाही आता जवळपास 20 एक वर्ष लोटली. 🤦काळ किती भराभर चाललाय...
तेव्हा टीव्हीवर दिलीप कुमारची मुलाखत पाहिली होती. त्यात तो म्हणाला होता, "मुगल ए आजम... ऐसा लगता है कि जैसे किसी पिछले जनम की बात है.."
खरंच काळ किती भराभर जातोय. मलाही आता बऱ्याच गोष्टी अशा वाटतात की जणू "पिछले जनम की बात हो". यात बालपण शालेय जीवन हे तर सोडाच, पण लग्न, मुलगा होणं, त्याला मी मोठं करणं.. या गोष्टी सुद्धा मला, 'किसी पिछले जनम की बात है' अशा वाटतात. असं वाटतं, की ती मीच होते का?? की कधीतरी कुठेतरी सिनेमात पाहिलेल्या दृश्यांप्रमाणे या घटना घडून गेल्यात...
असं वाटतं की आपण कुठल्यातरी अदृश्य हातातल्या कळसूत्री बाहुली आहोत आणि आपल्याकडून सगळ्या गोष्टी घडत जातात.. त्याच्या इच्छेप्रमाणे...
आता या टप्प्यावर भूतकाळात घेतलेल्या कुठल्याही निर्णयांचे फारसे वाईटही वाटत नाही आणि आनंदही होत नाही. असं वाटतं, की यहां नही तो वहां होते.. आखिर तो यही सुबह और शाम होते??
दिलीप कुमारलाही असंच वाटलं असेल.. क्या मधुबाला.. क्या सायरा. अपनी जगह पर सब ठीक हैं..😄😄
निर्णयांचे नाही पण वर्तनाचे पश्चाताप अनेकदा होतात, पुन्हा हा विचार करते की आपल्या हातात असतच काय?? दोऱ्या जर सगळ्या सूत्रधाराच्या हातात असतात...
म्हणून मग विदांची ती कविता आवडते..
चुकली दिशा तरीही आकाश एक आहे..
हे जाणतो तयाला वाटेल तेथ न्या रे..
🤗
----
पाडव्याच्या शोभायात्रेत आम्ही अधून मधुन योगासनांची प्रात्यक्षिके दाखवत होतो.. अगदी टेम्पोत बसून देखील... 😄 आणि रस्त्यावर देखील
त्यातला बराच भाग मी प्राणायामाचे प्रात्यक्षिक दाखवत होते 🤣🤣 म्हणजे मांडी घालून बसून ध्यान धारणेची पोज घेतलेली होती. हलत्या टेम्पोत ते जास्त सोयीचे होते..
शोभायात्रेत भरपूर आवाज होते, विविध प्रकारचे गोंधळ होते. लेझीम ढोल ताशे लाऊड स्पीकर्स वाजत होते.
आणि मी डोळे मिटून ध्यान धरण्याची पोज घेऊन बसत होते..
पण खरंच सांगते ती फक्त पोज राहत नव्हती. मी खरंच आतून शांत होऊन बसत होते. बसू शकत होते. आणि माझं मलाच छान वाटत होतं. शेवटी काय तर बाहेरच्या कोलाहलात सुद्धा मन शांत राहणं, बाहेरचा कोलाहल आत मध्ये येऊ न देणे हाच तर योग आहे...
एवढं तर योगाच्या शिक्षणात नक्कीच शिकले होते....
पण पुन्हा...
बाहेरचा कोलाहल आत येऊ न देणे हे खूप सोपं आहे..
मात्र मनातला कोलाहल बाहेर घालवणे फार फार कठीण आहे.. त्यासाठी योगाच्या प्राथमिक पायऱ्या पुरत नाहीत....
Alka aserkar
