Once again in kokan ..
कोकण अजूनही happening आहे.. निळेशार, स्वच्छ, नितळ समुद्रकिनारे, त्यावर दूरवर तरंगणाऱ्या होड्या, लोभस, रंगांची उधळण करत होणारे सूर्यास्त, हिरवागार आसमंत, झाडांनी गच्च भरलेले डोंगर- टेकड्या, पावला पावलावर दुथडी खळाळत वाहणाऱ्या नद्या, त्यावरील पुल, ठायी ठायी कोसळणारे धबधबे, वाऱ्यावर डोलणारे माड, मनाला सुकून देणारी ग्राम मंदिरे, त्यांची ऐसपैस प्रांगणे, त्यातील नजाकतीपूर्ण दीपमाळा, देवळासमोर मस्ट असलेले तळे, आणि या सर्वांवर कळस चढवणार निळेभोर विस्तीर्ण आकाश... एकूणच वातावरणात भरलेला निवांतपणा.. आणि एकदम सुरक्षित वातावरण.
सारं अजून तरी जसच्या तसं आहे.
एकेका ठिकाणावरून पाय हलत नाही. निघावस वाटत नाही.
कोकणात तुम्ही एकटे फिरू शकता अजून. स्त्री असूनही. अगदी खेडोपाडी देखिल, आणि आधुनिक कपड्यात देखील. कोकण सुरक्षित आहे. स्त्रियांकडे पाहण्याची नजर बहुतांश निर्मळ आहे. निकोप आहे.
आत्ता रत्नागिरी परिसरात आहे.
कर्णेश्वर हून येताना मस्त पाऊस आणि चिंब भिजणारा हिरवा आसमंत अनुभवला. कोकणातला पाउस हा एका मोठ्या निबंधाचा विषय होऊ शकतो.
बाकी उघडीप आहे. भटकायला योग्य असा मोसम आहे.
कोकण ही एक धुंद करणारी नशा आहे.
जुन्या कवितेच्या दोनच ओळी आठवतायत. पूर्ण कविता खूपदा शोधूनही सापडलेली नाही.
"कोकण दरिद्री बोलते कोण?
छे, छे, ती तर सुंदर सोन्याची खाण.."
