भाऊ तालुक्याच्या गावी शिकायला होता. आठवीपासून पुढे. दिवाळीच्या सुट्टीत तो येताना तिथून रांगोळी, रंग, ठिपक्यांचा कागद घेऊन यायचा. रांगोळीचे पुस्तक सुद्धा..
त्या आधी आम्हाला, म्हणजे निदान मला तरी रांगोळी प्रकार माहिती नव्हता.
त्या खेड्यावर, जिथे मुस्लिम अधिक आणि मोजके हिंदू गरीब राहत होते, तिथे रांगोळ्या दृष्टीस पडत नव्हत्या.
हिंदूं बहुजनांच्या शेणाने सारवलेल्या ओटीवर क्वचित तांदूळ पिठाने की चुन्याने कोण जाणे, चित्र रेखाटलेली असत. पण त्याला रांगोळी नाही, तर 'कणा' म्हटले जात असे.
भाऊ रांगोळी काढायचा, आकाश कंदील बनवायचा, फटाके फोडायचा. तो शहरात राहिल्याने आणि मुळातच स्मार्ट होता. मी बुजरी, आत्मविश्वास हरवलेली, तर तो आत्मविश्वासाने भरलेला, सगळ्यांमध्ये मिळून मिसळून वागणारा होता. त्याची लोकांवर छाप पडे. त्या खेड्यात सातवीत असताना त्याने नाटक बसवले होते.
माझ्याकडे कुणी ढुंकून बघत नसे. वयाच्या जवळपास सात आठ वर्षापर्यंत कुणी बोलायला आले तर अंगठ्याचे नख दातात चावत खाली मान घालून गप्प बसणे एवढेच मी करी.
भाऊ सातवीत होता, तेव्हा मी पहिलीत. वर्गात शिकवलेले सारे येई. पण बोलत नसे. अंगठा दातात आणि मान खाली. 🤗
तेव्हा पहिली दुसरीला लेखी परीक्षा नसत. फक्त तोंडी. वार्षिक परीक्षा आली तरी मी वर्गात एकदाही तोंड उचकटले नव्हते. सगळं येत असून गुरुजींसमोर अवाक्षर काढायला तयार नाही पठ्ठी.
गुरुजी म्हणाले सगळ्या मुलांना बाहेर काढतो. मग बोलशील?
मान खालीच..
गावातच मावस बहीण होती. ती होती सतरा अठरा वर्षांची. नुकतीच तालुक्याला राहून मॅट्रिक झालेली. मी तिचं शेपूट होते. दिवसभर तिच्या मागे मागे. गुरुजी म्हणाले, ती घेऊ दे का परीक्षा? तिच्यासमोर बोलशील का??
तिला बोलवले. तिने प्रश्न विचारले.
पण.. उंहू..!
भाऊ घेऊ दे का परीक्षा..
छे...
खाली मान आणि अंगठ्याचे नख दातात..
बोलेन पण समोर गुरुजी नको...🤗
But ऐसा कैसे चलेंगा बेबी...
फिर तो बेबीको नापास करनाही पडेंगा ना...
कुछ तो बोल बेबी... एक लाईन ही पढ दे मेहरबानी कर के..
गावच्या खोतांची बेबी म्हणून बेबीला एवढी सवलत देऊ करून पण बेबी एक अक्षर वाचायला तयार नाही.
घरी मात्र पोपट लाजेल... एवढी बडबड, वादावादी, भावाशी भांडण... 🤦 सर्व कविता पाठ 🤗
बेबी पहिलीतच नापास..
या बेबीने नंतर पुढे जाऊन एम ए च्या मुलांच्या व्हायवा घेतल्या 🤦
गोष्ट रांगोळीपासून सुरू होऊन कुठे पोचली 🤦..
जाऊ दे.. दिवाळीची गोष्ट पुन्हा केव्हा तरी... 🤗
- अलका गांधी - असेरकर
No comments:
Post a Comment