श्रावणाच्या २ कविता -

श्रावण-

माझ्या चष्म्यांच्या काचांवरून डोळ्यात उतरतोय
ओल्या केसांमधून झिरपत
मेंदूची चावी फिरवतोय
आणि स्कूटरवरून बँकेत जायला निघालेली मी
थेट जाऊन पोचतेय
त्या खेड्यावर
जिथून तो मला दरवर्षी
साद घालत राहतो
तिथल्या टेकडीवरच्या
शंभू महादेवाच्या देवळातली
घंटा वाजवत राहतो
ओल्या लुसलुशीत गवतांतून
वहाळांतून
खळाळत राहतो..
गौरींच्या आगमनाची
चाहूल देत राहतो
गच्च रानात फुललेल्या तेरड्यांतून
 
मी भान विसरून फिरत राहते
सैरभैर त्याच्या खाणाखूणांतून
 
दरवर्षी हे असं होतं
दरवर्षी मन पिसं होतं
काम धाम विसरून
वा-यावरती पिसासारखं
श्रावणामागे दूर दूर

भूतकाळात लहरत जातं........

 

-अलका

 

पिवळा ज्वर..

माझ्या गावचा निरोप घेऊन येतात

हलक्या सरींतून..

श्रावण भाद्रपदातले वारे 

सरी सरीतून 

चमकदार पिवळ्या शाईने लिहिलेलं

स्वच्छ वाचता येतं मला

एकदा येऊन जा रे........... !

शब्दा-शब्दांतले त्याचे निश्वास 

रुंजी घालत राहतात

कानापाशी

वाजवत राहतात

चिखलावर पसरलेल्या

भाताच्या सोनसळी पिवळ्या कोंड्यावर

नाचणा-या बाल्यांचे काळपट पितळी चाळ..

सकाळसांज कौलारू घराघरांतून

पिवळा पितांबर कैसा...च्या

तालावरचे लयबद्ध पितळी टाळ

पेरत राहतात मत्त गंध

माझ्या घ्राणेंद्रियांतून

केवड्याच्या पिवळ्याधमक पातीचा

जिच्या पायापाशी वाहिलंय तिला

त्या लखलखणा-या हळदपिवळ्या 

गौरीच्या मुखवट्यावरच्या भेंडीच्या 

पिवळ्या पिवळ्या फुलांचा

बोलवतात खेळायला

हिरव्यापिवळ्या उग्र गवतांवर

चमचमणा-या श्रावणी उन्हांतून

खेळ चतुरांच्या पकडापकडीचा

घेऊन जातात सोमवारी

गावाबाहेरील स्मशानात 

पडक्या जुन्या शंभुमहादेवाच्या मंदिरात

माजलेलं हिरवंगार गवत आणि 

बांधाबांधातून खळाळणा-या पाण्यातून

मला ओढत 

प्रत्येक सोमवारी मग

रात्रीतून जागी होते मी घाबरून

परसातल्या केळीच्या पानांवर टपटपणा-या 

पाण्याच्या आवाजाने..

बेडकांच्या ओरडण्याने

रातकिड्यांच्या किरकिरण्याने....

माडीवर आईच्या कुशीत डोळे गच्च मिटून

झोपण्याचा प्रयत्न करत राहते मी

अन् सकाळी उठल्यावर आरशात पाहते तेव्हा..

....तेव्हा दिसतात

माझ्या केवड्यासारख्याच 

पिवळ्याधमक रेशमी कांतीवर पेरलेल्या..

आईने जाताना एवढ्यातच दिलेल्या....

... दोनचार सुरकुत्या

त्या गावावरही तर उगवल्याच असतील

ना आता तशा..............!

- अलका गांधी-असेरकर